ματτυολοιχός
ματτυο·λοιχός, ός, όν, gourmand, propr. « lécheur de ragoûts », Ar. Nub. 451 conj. p. ματιολοιχός.
Étym. ματτύη, λείχω.
ματτυολοιχός, nach dem Gericht ματτύα lecker, übh. schmarotzerisch, Ar. Nub. 450 ; da das Gericht ματτύα aber bei Ar. sonst gar nicht vorkommt u. die mss. die v.l. ματιολοιχός od. ματτιολοιχός haben, so liegt ματαιολοιχός nahe, das Hesych. κρουσιμέτρης, φειδωλός, auch μυκτηριστής erkl.