σοῦμαι

σοῦμαι, v. σεύω: cf. ἀπεσσούα.

σοῦμαι, zsgzn aus σόομαι, = σεύομαι, ἔσσυμαι, sich rasch bewegen, laufen, eilen, daherstürmen ; βασιλῆς βασιλέως ὕποχοι μεγάλου σοῦνται, Aesch. Pers. 25 ; ὁρμᾶσθε πάντες, σοῦσθε σὺν παντευχίᾳ, Spt. 31 ; Suppl. 816, 822 ; φίλος σούσθω, βάτω, Soph. Aj. 1393 ; οὐχὶ σοῦσθʼ ; οὐκ ἐς κόρακας ; οὐκ ἄπιτε ; Ar. Vesp. 458 ; σοῦ, σοῦ, πάλιν σοῦ, 209. – Einen lakon. aor. ἀπέσσουα hat Xen. Hell. 1.1.23.
Die Gramm. führen als dor. σῶμαι, σῶται an, auch σούω, = σεύω.