σπονδειοπαράληκτος
σπονδειοπαράληκτος, with a spondee before the last syllable
σπονδειο-παράληκτος, ον, of a verse
- with a spondee before the last syllable, Tz. in An.Ox. 3.311.
σπονδειο·παράληκτος, ος, ον [ᾰᾰ] qui a un spondée avant la fin, Héph. 45.
Étym. σπονδεῖος, παραλήγω.