σύνευνος
σύνευνος, a consort
σύνευνος, ὁ, ἡ, (εὐνή)
- bed-fellow, consort, mostly of the wife, Pi. O. 1.88, A. Ag. 1116 (lyr.), 1442, S. Aj. 1301, E. Med. 1001 (lyr.), BGU 1080.23 (iii A.D.), etc.; but of the husband, A. Pr. 866, Ar. Ec. 953 (lyr.), AP 7.599 (Jul.), 600 (Id.): fem. συνεύνα ib. 5.194 (dub. l., Mel.), IG 12(3).238 (Astypalaea).
σύν·ευνος, ος, ον, qui partage la couche, épouse ou concubine, Pd. O. 1, 143 ; Eschl. Ag. 1116, 1442 ; Soph. Aj. 1301 ; Eur. Med. 1001, etc. qqf. époux, Eschl. Pr. 866 ; Ar. Eccl. 953, etc. ||
➳ Fém. dor. σύνευναι, Anth. 5, 195 dout.
Étym. σ. εὐνή.
σύνευνος, in einem Bette zusammen, dah Bettgenosse, Gatte, Gattin ; παρθένον σύνευνον Pind. Ol. 1.88 ; Aesch. Prom. 868, Ag. 1417 ; Soph. Aj. 1280, Ant. 647 ; Ar. Eccl. 953 ; Eur. ἄλλῃ ξυνοικεῖ συνεύνῳ, Med. 1001 ; Anacr. 10.13 u. a. sp.D.; ein fem. συνεύνη steht Mel. 89 (V.195), bezweifelt von Jacobs AP 96.
σύνευνος, -ον
- 1sleeping by oneʼs side ἕλεν δʼ Οἰνομάου βίαν παρθένον τε σύνευνον pr. to be his bride O. 1.88
σύνευνος
σύν-ευνος, ὁ, ἡ,
εὐνή
- a consort, Pind., Trag.