τίτας
τίτας, avenging
τίτας [ῐ], ὁ, (τίνω) Dor. for *τίτης,
- = τιμωρός, avenging, φόνος A. Ch. 67 (lyr.).
- II at Gortyn, a magistrate who inflicted fines (upon other magistrates), public prosecutor, Schwyzer 175 (pl.), 183 (sg.): τίται· εὔποροι, ἢ κατήγοροι τῶν ἀρχόντων, Hsch.
τίτας, αο (ὁ) [ῑᾱ] vengeur, Eschl. Ch. 67.
Étym. dor. c. *τίτης de τίω.
τίτας, ὁ, dor. statt τίτης, der Rächer, Aesch. Ch. 65, τίτας φόνος πέπηγεν.