τιτός
τιτός, ή, όν [ῐ] qui mérite vengeance, Il. 24, 213 conj.
Étym. vb. de τίω.
τιτός
τίω.]
Consisting in paying back or requital : τότʼ ἂν τιτὰ ἔργα γένοιτο Il. 24.213 (for v.l. see ἄντιτος).
τίω.]
Consisting in paying back or requital : τότʼ ἂν τιτὰ ἔργα γένοιτο Il. 24.213 (for v.l. see ἄντιτος).