τουτάκις
τουτάκις, then, so
τουτάκῐς [ᾰ], poet. Adv. for τότε, antec. to ὁπόταν, Thgn. 844: abs., Pi. P. 4.255, 9.14, Call. Cer. 33, etc.: also τουτάκι, Pi. P. 4.28, Isyll. 67, Call. Jov. 44, Hec. 1.2.8.
- 2 = οὕτως, relative to ὡς ( ας), Ar. Pax 1079 (hex.).
- II = τοσάκις, Hsch.
τουτάκις [ᾰῐ] adv. cette fois-là, Thgn. 842 ; Pd. P. 4, 453 ; 9, 24 ; Call. Cer. 33, etc.
Étym. τοῦτο, -άκις.
τουτάκις, 1) bei Dichtern auch τουτάκι, adv., poet. statt τότε ; Theogn. 842 ; Pind. P. 4.255 u. öfter ; Ar. Pax 1045.
2) = τοσάκις.
2) = τοσάκις.
For Pindar, see also: τουτάκι