ἀκρόνυχος
ἀκρόνυχος, at night-fall
ἀκρόνυχος2, with nails, claws, hooves
ἀκρό-νῠχος (A), ον,
- at nightfall, ἄνεμοι Arist. Mete. 367b26; ἀνατολαί Thphr. Sign. 2; φάσεις Procl. Hyp. 5.66; σφάζων ἀκρόνυχος Theoc. Beren. 3, cf. Nic. Th. 761:—neut. as Adv., Arist. Pr. 942a23. (Written ἀκρώνυχος in PHib. 27 (iii B. C.).)
ἀκρ-όνῠχος (B), ον,
- = ἀκρώνυχος, AP 6.103 (Phil.), Q.S. 8.157.
1 vespertino
ἀνατολαί
φάσεις
δειπνητός
Πέλειαι (identif. con las Πλειάδες)
Ζεύς
• neutr. como adv.
ἄνεμος γίνεται ... ἀκρόνυχον
2 pred. trad. como adv. al anochecer
σφάζων ἀκρόνυχος
Ἀρκτοῦρος ἀ. ἐπιτέλλει
• subst.
ἐν τοῖς ἀκρωνύχοις
en las ceremonias o ritos vespertinos
1 ἀκρό·νυχος, ος, ον [ῠ] au commencement de la nuit, Arstt. Meteor. 2, 8, 12 ; Th. Sign. 1, 2 ; Nic. Th. 761.
Étym. ἄ. νύξ.
2 ἀκρ·όνυχος, ος, ον [ῠ] c. ἀκρώνυχος, Anth. 6, 103.
ἀκρόνυχος ¹, am Anfange der Nacht, Arist. Probl. 26.18 ; Theocr. frg. Beren. 3 u. sp.D., wie λύχνοι ἀκρ. Nic. Th. 766 ; ἀνατολαί, Spätaufgang (ὅταν ἅμα δυομένῳ ἡλίῳ ἀνατέλλῃ), Theophr.
ἀκρόνυχος ², (ἀκρώνυχος), leicht berührend, κανών Phil. 15 (VI.103); zw. bei Qu.Sm. 8.157.
ἀκρόνυχος
νύξ
- at night-fall, at even, Theocr., etc.