ἀκροπόρος
ἀκροπόρος, piercing with the point
ἀκρο-πόρος, ον,
- boring through, piercing with the point, ὀβελοί Od. 3.463.
- 2 proparox., ἀκρόπορος, ον, Pass., with opening at end, σῦριγξ Nonn. D. 2.2.
- II (πορεύομαι) going on high, ib. 46.136.
de punta que atraviesa
ὀβελοί
χαλκός
1 ἀκρο·πόρος, ος, ον, qui va dans les régions élevées, Nonn. D. 46, 136.
Étym. ἄ. πορεύομαι.
2 ἀκρο·πόρος, ος, ον, qui perce avec la pointe, à la pointe aiguë, Od. 3, 463.
Étym. ἄ. πείρω.
ἀκροπόρος, mit der Spitze durchbohrend, Hom. einmal, Od. 3.463 ἀκροπόρους ὀβελούς.
ἀκροπόρος ², ἴχνεα ἀκρ. Nonn. D. 46.136, hochwandelnde.
ἀκροπόρος
[ἄκρος + πείρω.]
With a piercing or sharp point.
Epithet of spits: ὀβελούς Od. 3.463.
ἀκροπόρος (πείρω): with piercing point, acc. pl., Od. 3.463†.
ἀκροπόρος
πείρω
- piercing with the point, Od.