ἀμμορία
ἀμμορία, not one’s fate, portion
ἀμμορία2, [del. as per Rev.Supp.]
ἀμμορία (A), Ion. -ιη, ἡ, poet. for ἀμορία (not in use),
- Ζεὺς οἶδε μοῖράν τʼ ἀμμορίην τʼ ἀνθρώπων what is manʼs fate and what is not, or their good fortune and their bad, Od. 20.76, cf. AP 9.284 (Crin.).
ἀμμορία (B), Ion. -ιη, ἡ,
- = ὁμορία, Epigr. ap. D. 7.40.
1 ἀμμορία, ας (ἡ) infortune, malheur, Od. 20, 76 ; Anth. 9, 284.
Étym. ἄμμορος.
2 ἀμμ·ορία, ας (ἡ) confins, Epigr. (Dém. 86, 23); Anth. 2, 264.
Étym. poét. p. *ἀμορία, de ἅμα, ὅρος.
ἀμμορία ¹, ἡ, ep. = ἀμορία, Unteilhaftigkeit, Hom. einmal, Od. 20.76 ἐς Δία, ὁ γάρ τʼ εὖ οἶδεν ἅπαντα, μοῖράν τʼ ἀμμορίην τε καταθνητῶν ἀνθρώπων, was den einzelnen Menschen beschieden ist u. was nicht ; – Crinag. 20 (IX.284). – Im Epigr. bei Dem. 7.70 wird es = ἁμορία, Grenze, erkl.
ἀμμορία
cf. ἄμορος
- what is not oneʼs fate, bad fortune, Od.