ἀμώμητος

I

1 irreprochable, sin tacha, excelente Πολυδάμας Il.12.109, Ἰόλαος Hes.Sc.102, de Pólux h.Hom.33.3, Διόνυσος Nonn.D.21.165, πολεμιστής Hes.Fr.204.44, ἑταῖραι Hes.Fr.185.13, esp. en los epitafios ἀμώμητε εὐψύχει SB 332, κού[ρη IG 12(1).779 (Lindos III a.C.), Παυλεῖνα GVI 284

• del aspecto externo perfecto, sin tacha δέμας B.5.147, εἶδος Orph.L.438, κάλλος ... ἀμωμήτοιο γυναικός Musae.92, de cosas y abstr. ἔντος Archil.12.2, νόμος Hdt.2.177, φρενῶν καρπός Pi.P.2.74, σωφροσύνη IG 9².314, λειμών AP 4.1.31 (Mel.), ποιημάτιον Longin.33.5, λόγοι D.S.33.7, μυσταγωγία οὐκ ἀ. Cyr.Al.M.72.724A.

2 puro, sin tacha, sin mácula de víctimas, Aristeas 93, σπουδάσατε ἄσπιλοι καὶ ἀμώμητοι 2Ep.Petr.3.14, de Cristo χρωτὸς ἀ. Nonn.Par.Eu.Io.19.36, de la Virgen A.Pass.Andr.5, αἴματα Io.D.M.94.1140C

• subst. τὰ ἀ. las cosas perfectas, inmaculadas de los misterios, Ph.Fr.p.69.

II adv. -ως intachablemente ἐπιτροπεύοι ἂν ἀ. τοῦ πλήθεος Hdt.3.82.

que carece de defectos

de un dios ἧκε <μοι>, κύριε, ἀ. καὶ ἀπήμαντος
ven a mí, señor, carente de defectos y de dolor P XIII 89 P XIII 603