ὀνήτωρ
ὀνήτωρ, Dor. ὀνάτωρ [ᾱ], ορος, ὁ,
- = ὀνήσιμος, beneficial, τόκος ὀνάτωρ Pi. O. 10(11).9 (corr. Herm. for θνατῶν), cf. Trag.Adesp. 405 (cj. Bgk.), Hsch.; name of a plaster, ὀ. εἰς ἅπαντα Androm. ap. Gal. 13.840.
*ὀνήτωρ, dor. ὀνάτωρ, ορος (ὁ) [ᾱ] bienfaisant, bienfaiteur, Pd. O. 11, 9.
Étym. ὀνίνημι.
ὀνήτωρ, ορος, ὁ, = ὀνήσιμος, ὄνησιν φέρων, Hesych. S. nom. pr.
ὀνήτωρ, Doric ὀνάτωρ, ορος, ὁ,
= ὀνήσιμος, Pind.