ὀσσεία
ὀσσεία, ὀσσεύομαι, v. ὀττεύομαι.
*ὀσσεία, seul. att. ὀττεία, ας (ἡ)
1 divination d’après les sons, les bruits, DH. 8, 37 ; 9, 45 ||
2 crainte religieuse, superstition, DH. 1, 38.
Étym. ὀσσεύω.
ὀσσεία, ἡ, att. ὀττεία, Vorhersagung, Ahnung, bes. von etwas Schlimmem, VLL ; dah. wie religio, Bedenklichkeit, abergläubische Furcht, Dion.Hal. 1.38 ; ὀττείας καὶ δειμάτων μεστὰ ὀνείρατα 7.68, oft.