Θησείδης
Θησείδης, ου (ὁ) fils de Thésée, d’où au pl. οἱ Θησεῖδαι, les Théséïdes, ou descendants de Thésée, Eur. Hec. 125 ; Paus. 1, 3, 3 ; 2, 18, 9 ; p. suite, en parl. des Athéniens, Soph. O.C. 1066 ; Eur. Tr. 31 ; Anth. 7, 40 ||
➳ Duel τὼ Θησείδα, Eur. l. c. Gén. pl. dor. Θησειδᾶν, Soph. O.C. 1066.
Étym. Θησεύς.