δέκτρια
δέκ-τρια, ἡ, fem. of δεκτήρ, Archil. 19, AP 11.400 (Luc.).
receptora c. gen.
ξείνων δ.
la que agasaja a los huéspedes de una heteraπάντων δ. Γραμματική
καρποῦ ψυχῶν
δέκτρια, ας, adj. f. qui reçoit, Arch. 18 ; Anth. 11, 400.
Étym. fém. de δεκτήρ, Lex., de δέχομαι.
δέκτρια, ἡ, die An-, Aufnehmerin, Archil. bei Ath. XIII.594d.