δέον
δέον, δέον, it being necessary (verb)
δέον (written δείον PSI 4.361.4 (iii B. C.), etc.), οντος, τό,
- neut. Subst., prop. part. of impers. δεῖ (q. v.):—that which is binding, needful, right, μᾶλλον τοῦ δ. X. Mem. 4.3.8; τὰ δ. Th. 1.22, etc.; οὐδὲν τῶν δ. πράττοντες Isoc. 3.25; πρὸ τοῦ δ. before it be needful, S. Ph. 891; ἐν δέοντι (sc. καιρῷ) in good time, E. Med. 1277, Plu. Cim. 17; ἐν τῷ δ. Hdt. 2.159; ἐς δέον ἐγεγόνεε Id. 1.119, cf. 186; ἐς δ. πάρεστι S. OT 1416, cf. Ant. 386; εἰς δ. λέγειν D. 4.14; εἰς τὸ δ. for needful purposes, or in case of need, ἐς τὸ δ. χρῆσθαι Hdt. 2.173: hence of secret service, εἰς τὸ δ. ἀπώλεσα Ar. Nu. 859 (parody of Pericles’ εἰς τὸ δ. ἀνήλωσα Sch. ad loc.); εἰς οὐδὲν δ. ἀναλίσκειν D. 3.28: so in pl., εἰς δέοντα ἀναλωθῆναι Andronic.Rhod. p. 577 M.
1 δέον, v. δέω 1 et 2.
2 δέον, οντος (τὸ) propr. ce qu’il faut, ce qui convient, d’où :
1 besoin, nécessité : τὰ δέοντα εἰπεῖν, Thc. 1, 22 ; Plat. Phædr. 234b ; ou πράττειν, Isocr. 32a, dire ou faire ce qu’il faut ; πρὸ τοῦ δέοντος, Soph. Ph. 891, avant qu’il ne soit nécessaire ; μᾶλλον τοῦ δέοντος, Xén. Mem. 4, 3, 8, plus qu’il ne faut ; θᾶττον τοῦ δέοντος, Plat. Conv. 195b, plus vite qu’il n’est nécessaire ; ἐς τὸ δέον, Hdt. 2, 173, en vue des besoins ; εἰς οὐδὲν δέον ἀναλίσκειν, Dém. 36, 10, dépenser en pure perte, litt. sans aucun besoin ||
2 ce qui convient, ce qui est opportun : ἐν δέοντι (s. e. καιρῷ) Eur. Med. 1277 ; ou ἐν τῷ δέοντι, Hdt. 2, 159, en temps opportun, à propos ; ἐς δέον παρεῖναι, Soph. O.R. 1416, ou ἐς τὸ δέον παραγίνεσθαι, Hdt. 1, 32, se présenter ou survenir à point ; cf. Hdt. 1, 119, 186 ; εἰς δέον λέγειν, Dém. 44, 7, parler à propos (part. prés. neutre de δέω 2 ; sur δέον employé au sens d’un participe absolu, v. δέω 2, II impers.).
δέον, οντος, τό (neutr. partic. praes. von δεῖ), das Nötige, Pflicht, Schuldigkeit, τὰ δέοντα εἰπεῖν Thuc. 1.22 u. öfter ; Plat. Phaedr. 234b ; ἀπῆλθον πρωϊαίτερον τοῦ δέοντος Theaet. 150e ; θᾶττον τοῦ δ. Symp. 195b u. öfter ; ἐν δέοντι u. ἐν τῷ δέοντι, sc. καιρῷ, zur rechten Zeit, Ar. Pax 272 ; Eur. Med. 1277 ; Her. 2.159 ; Thuc. 2.89 ; ποιεῖν Isocr. 3.19 u. Sp.; εἰς δέον, z.B. παρεῖναι Soph. O.R. 1416 ; Eur. Alc. 1101 ; Her. 1.119 ; καὶ καλῶς Plat. Rep. X.596e ; εἰς τὸ δέον παραγίνεσθαι Her. 1.32 ; χρῆσθαι 2.173 ; vgl. Ar. Nub. 859 ; εἰς οὐδὲν δέον ἀναλίσκειν, unnötiger Weise, Dem. 3.28. – Absolut δέον, da es nötig ist od. war, Plat. Prot. 355d u. sonst oft bei Att.; οὐδὲν δέον, was nicht hätte geschehen sollen, Her. 3.65 u. sonst. – Pol. 1.30.7 u. Sp. sagen δέον ἐστίν = δεῖ.
Strong
that which is needful, due, proper: δ. ἐστίν (periphr. for δεῖ, q.v.), Ac 19:36, with ellipse of ἐστίν, I Pe 1:6; τὰ μὴ δ., I Ti 5:13.†
δέον
neut. part. of the impers. δεῖ, made into a Noun
- that which is binding, needful, right, proper, Soph., Xen.; τὰ δέοντα things needful or proper, advantages or duties, Thuc., etc.; ἐν δέοντι (sc. καιρῶι), in good time, Lat. opportune, Eur.; ἐν τῶι δέοντι Hdt.; εἰς τὸ δέον for a needful purpose, Hdt.; hence (at Athens) the phrase for secret service, εἰς τὸ δέον ἀπώλεσα Ar.