δωματίτης
δωματίτης, of, belonging to the house
δωματ-ίτης [ῑ], ου, ὁ,
- of, belonging to the house, Ποσειδῶν Paus. 3.14.7, IG 5(1).497, al. (Sparta); Ἀπόλλων Sch. Pi. N. 5.81: fem., δωματῖτις ἑστία A. Ag. 968.
δωματίτης, ου [ᾰῑ] adj. m. de la maison, domestique, ép. de Poseidôn à Lacédémone, Paus. 3, 14, 7, et d’Apollon à Égine, Sch.-Pd. N. 5, 82.
Étym. δῶμα.
δωματίτης, ὁ, zum Hause gehörig : Ποσειδῶν Paus. 3.14.7 ; Apollo Schol. Pind. N. 5.82.