θέτης
θέτης, one who places
θέτης, ου, ὁ, (τίθημι)
- one who places, ὀνομάτων θ. name-giver, Pl. Cra. 389d.
- II mortgagor, χωρίων Is. 10.24.
- III adoptive father of a child, Did. ap. Harp.
θέτης, ου (ὁ) celui qui pose, d’où :
1 qui donne, qui crée, Plat. Crat. 389d ||
2 qui donne en dépôt ou en gage, Is. 82, 18.
Étym. τίθημι.
θέτης, ὁ, der Setzende, Bestimmende, εἰ μέλλει κύριος εἶναι ὀνομάτων θέτης, Namengeber, Plat. Crat. 389d. – Der Etwas verpfändet, Isae. 10.24 ; Harp. ὁ ὑποθήκην τεθεικώς. – Der Adoptierende, ὁ εἰσποιησάμενος θετούς τινας, B.A. 264 u. Phot.