θετός
θετός, taken as one’s child, adopted
θετός, ή, όν, (τίθημι)
- placed, set, E. IA 251 (lyr.); having position, στιγμὴ οὐσία θετός Arist. APo. 87a36.
- II taken as oneʼs child, adopted, Pi. O. 9.62, E. Fr. 359, etc.; θετὸν παῖδα ποιεῖσθαι Hdt. 6.57, cf. Pl. Lg. 929c; θετὸς γενέσθαι τινί or ὑπό τινος, Plu. Thes. 13, App. BC 1.5; θετός, ὁ, adopted son, dub. in Is. 3.69; θετή adopted daughter, Hsch.; also θ. πατήρ adoptive father, D.S. 10.11.
θετός, ή, όν :
1 posé, établi, Eur. I.A. 251 ||
2 adopté, adoptif (enfant) Pd. O. 9, 95 ; Eschl. fr. 361 ; θ. παῖδα ποιεῖσθαι, Hdt. 6, 57 ; Plat. Leg. 929c, adopter un enfant ; θ. γενέσθαι τινί, Plut. Thes. 13 ; ou ὑπό τινος, App. Civ. 1, 5, être adopté par qqn.
Étym. vb. de τίθημι.
1. geplaatst:
2. geadopteerd:
θετός, Adj. verb. zu τίθημι, gesetzt, festgesetzt, bestimmt, Sp. – Bes. παῖς, υἱός, an Kindes Statt angenommen, adoptiert ; Pind. Ol. 9.67 ; θετὸν παῖδα ποιοῦμαι, ich nehme an Kindes Statt an, Her. 6.57 ; θετὸν υἱὸν ποιήσασθαι Plat. Legg. XI.929c ; Sp., wie Plut. Sol. 7. – Uebh. angenommen, fremd.
θετός
- 1adopted εὐφράνθη τε ἰδὼν ἥρως θετὸν υἱόν (sc. Λοκρόν; i. e. fathered on him by Zeus) O. 9.62
θετός, ή, όν
verb. adj. of τίθημι,
- taken as oneʼs child, adopted, Pind., Hdt., etc.