κοτέω

κοτ-έω, (κότος) Ep. and Lyr. Verb, used in the forms cited below, without distinction of voice,

• bear one a grudge, be angry at him, c. dat. pers., κοτεσσάμενος Τρώεσσιν Il. 5.177, cf. 18.367; Τυδέος υἷι κοτέσσατο Φοῖβος 23.383; τῷ δʼ ἄρʼ Ἀχαιοὶ ἐκπάγλως κοτέοντο 2.223; τοῖσίν τε κοτέσσεται (Ep. for κοτέσηται) 5.747, 8.391, Od. 1.101; λέοντε δύω ἀμφὶ κταμένης ἐλάφοιο ἀλλήλοις κοτέοντες Hes. Sc. 403: prov., κεραμεὺς κεραμεῖ κοτέει καὶ τέκτονι τέκτονι τέκτων Id. Op. 25: c. dat. rei, βασιλῆος ἀτασθαλίᾳ κοτέων Pi. Supp. 13a31: c. gen. rei, ἀπάτης κοτέων angry at the trick, Il. 4.168; κοτεσσαμένη τό γε θυμῷ, οὕνεκα . . 14.191: abs., οὐδʼ ὄθομαι κοτέοντος 1.181, cf. 23.391; κεκοτηότι θυμῷ (Ep. pf. part.) with angry heart, 21.456, Od. 9.501, 19.71: aor. κοτέσασα h.Cer. 254; Διωνύσῳ κοτέσασα Euph. 14.

κοτέω, Groll (κότος) hegen, zürnen ; absol., οὐδʼ ὄθομαι κοτέοντος Il. 1.180, wie 23.391 ; τῆς δʼ ἀπάτης κοτέων, über den Betrug zürnend, 4.167 ; auch λέοντε δύω ἀμφὶ κταμένης ἐλάφοιο ἀλλήλοις κοτέοντε, Hes. Sc. 402 ; c. dat., κεραμεὺς κεραμεῖ κοτέει, dem folgdn φθονέω entsprechend, mißgünstig, neidisch sein, O. 25 ; κεκοτηότι θυμῷ, Od. 9.501, 19.71 u. sp.D., wie Ap.Rh.; κεκοτηότε δηριάασθον 2.89 ; sonst nur noch aor. κοτέσασα, H.h. Cer. 254. – Häufiger im med.; τῷ δʼ ἄρʼ Ἀχαιοὶ ἐκπάγλως κοτέοντο νεμέσσηθέν τʼ ἐνὶ θυμῷ Il. 2.223 ; aor. ἐκοτεσσάμην, ich geriet in Zorn ; c. dat., οὐκ ὄφελον Τρώεσσι κοτεσσαμένη κακὰ ῥάψαι Il. 18.367 ; Τυδέος υἷϊ κοτέσσατο Φοῖβος 23.383, vgl. 5.177, Od. 5.146 ; auch κοτεσσαμένη τόγε θυμῷ, οὕνεκα, darüber in Zorn geraten, daß, Il. 14.191 ; Il. 5.747, 8.391, Od. 1.101 ἔγχος βριθὺ μέγα στιβαρόν, τῷ δάμνησι στίχας ἀνδρῶν ἡρώων, τοῖσίν τε κοτέσσεται ὀβριμοπάτρη, die Heroen, gegen welche sie in Zorn geraten ist ; κοτέσσεται nicht futur., sondern konjunkt. aor., τοῖσίν τε κοτέσσεται = οἷς ἂν κοτέσηται, Bedingungssatz.

κοτέω

[κότος.]

Dat. sing. masc. pf. pple. κεκοτηότι Il. 21.456 : Od. 9.501, Od. 19.71, Od. 22.477.

3 sing. aor. mid. κοτέσσατο Il. 23.383.

3 sing. subj. κοτέσσεται Il. 5.747, Il. 8.391 : Od. 1.101.

Pple. κοτεσσάμενος Il. 5.177, Il. 16.386 : Od. 5.147.

Fem. κοτεσσαμένη Il. 14.191, Il. 18.367 : Od. 19.83.

To bear resentment, cherish wrath, be in wrath (in aor., to conceive resentment, grow wroth) : οὐδʼ ὄθομαι κοτέοντος Il. 1.181, μετʼ Ἀδμήτου υἱὸν κοτέουσα βεβήκει Il. 23.391, κεκοτηότι θυμῷ (with resentment, rancour, rage, in their hearts) Il. 21.456 : Od. 9.501, Od. 19.71, Od. 22.477.

With dat.: ἀλλήλοισιν κοτέοντε Il. 3.345. Cf. Il. 10.517, Il. 14.143.

In mid., with dat.: τῳ Ἀχαιοὶ κοτέοντο Il. 2.223, κοτεσσάμενος Τρώεσσιν Il. 5.177. Cf. Il. 5.747, Il. 16.386, Il. 18.367, Il. 23.383, Il. 8.391 : = Od. 1.101, Od. 5.147, Od. 19.83.

With genit. of the cause: τῆσδʼ ἀπάτης κοτέων Il. 4.168.

With the cause expressed by an acc.

In mid. : κοτεσσαμένη τό γε, οὕνεκα . . . Il. 14.191.

κοτέω

• 1be angry with c. dat. ]λαῶν ξενοδαίκτα βασιλῆος ἀτασθαλίᾳ κοτέων θαμά sc. Ἡρακλέης fr. 140a. 57 (31). ]κοτέσσατʼ επ[ Δ. 4. b. 7.

κοτέω , perf. part. κεκοτηώς, mid. aor. κοτέσσατο: be angry with, τινί, also w. causal gen., Il. 4.168.

κοτέω κότος

• to bear a grudge against, c. gen., ἀπάτης κοτέων angry at the trick, Il.: absol. to be angry, Hom.