κότος

κότος, ὁ,

• grudge, rancour, ill-will, more inveterate than χόλος, Il. 1.82 (cf. 81); τοῖσιν κ. αἰνὸν ἔθεσθε 8.449; τοῖσιν κότον αἰνὸν ἐνήσεις 16.449; κότον ἔνθετο θυμῷ Od. 11.102; ὁπόταν τις ἀμείλιχον καρδίᾳ κότον ἐνελάσῃ Pi. P. 8.9: freq. in A., δαιμόνων κότῳ, Λοξίου κ., Ag. 635, 1211; βαρὺς . . Ζηνὸς ἱκεσίου κ. Supp. 347; τοῦ θανόντος ἡ Δίκη πράσσει κότον exacts vengeance for him, Fr. 266.5; never in S., once in E. (?), Rh. 828 (lyr.).—Poet. and late Prose, D.H. 9.51.

κότος, ὁ, dauernder Zorn, Groll, nach den alten Erkl. stärker u. dauernder als χόλος u. μῆνις ; vgl. Il. 1.81, εἴ περ γάρ τε χόλον γε καὶ αὐτῆμαρ καταπέψῃ, ἀλλά γε καὶ μετόπισθεν ἔχει κότον, ὄφρα τελέσσῃ, wie 13.516 δὴ γάρ οἱ ἔχεν κότον ἐμμενὲς αἰεί, Groll gegen ihn ; ὅ τοι κότον ἔνθετο θυμῷ Od. 11.102, welcher Zorn gegen dich gefaßt hat ; auch τοῖσιν κότον αἰνὸν ἔθεσθε, Il. 8.449 ; ὁπόταν τις ἀμείλιχον καρδίᾳ κότον ἐνελάσῃ Pind. P. 8.9 ; oft bei Aesch., δαιμόνων κότῳ Ag. 621, wie Διός u. ä. öfter ; ὀλέθριον πνέουσʼ ἐν ἐχθροῖς κότον, Zorn schnauben, Ch. 940, vgl. Eum. 804 ; Soph. hat das Wort gar nicht, Eur. nur Rhes. 827, μὴ κότον μοι ἐφῇς. – In Prosa erst bei Sp., wie Dion.Hal. 9.51.

κότος

-ου, ὁ.

Resentment, a grudge, rancour, jealousy, wrath (cf. χόλος 2) : μετόπισθεν ἔχει κότον Il. 1.82, αἴ κε μὴ κότῳ ἀγάσησθε (look on him with grudging jealousy) Il. 14.111. Cf. Il. 8.449, Il. 13.517, Il. 16.449 : Od. 11.102, Od. 13.342.

κότος

• 1anger ὁπόταν τις ἀμείλιχον καρδίᾳ κότον ἐνελάσῃ P. 8.9

κότος : grudge, rancor, wrath.

κότος, ου,

• a grudge, rancour, wrath, Hom., Aesch.