κοτίς
κοτίς, v. κοττίς.
κοτίς ou mieux κοττίς, ίδος (ἡ) [ῐδ] tête, mot dor. Hpc. 468, 13, etc.
κοτίς, ίδος, ἡ, od. richtiger κοττίς, der Kopf, Hippocr.; Galen. erkl. ἴνιον, παρεγκεφαλίς. Vgl. aber Poll. 2.29, nach dem die Dorier den Kopf κοττίς nennen.