νεμεσητός
νεμεσητός, causing indignation
Could not find νεμεσητὸν in Logeion dictionaries.
νεμεσητὸν masculine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of νεμεσητός
νεμεσ-ητός, ή, όν, in Hom. always νεμεσσητός, exc. Il. 11.649:—
- causing indignation or wrath, worthy of it, νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη 3.410, etc.: c. inf., οὔ τι νεμεσσητὸν κεχολῶσθαι 9.523, Od. 22.59; οὔτοι νεμεσητόν S. Ph. 1193 (lyr.), cf. Pl. Euthd. 282b; οὐ ν. τὸ διαμαρτάνειν Phld. Sto. 339.12; ν. ἰδεῖν Tyrt. 10.26; ψεῦδος δὲ . . ν. κατὰ φύσιν Pl. Lg. 943e; νεμεσητὸν ἐὰν . . it is matter for indignation that . ., Arist. Rh. 1387a32, cf. IPE 12.34.17 (Olbia).
- 2 retributive, ἔπαθε πρᾶγμα ν. retribution, Plu. Ages. 22; so νεμεσητὰ παθεῖν Id. Per. 37; πάθος ν. ἔπαθε Id. Pomp. 38; τὸ ν. ἀφοσιούμενος ib. 42.
- b deserving retribution, Nic.Dam. 68.9J.
- II Act., prone to wrath, αἰδοῖος νεμεσητός Il. 11.649; Κύπρι νεμεσσατά Theoc. 1.101.
νεμεσητός, ή, όν :
1 qui mérite la colère des dieux, c. à d. coupable, criminel, Il. 3, 410 ; 9, 523 ; Soph. Ph. 1193 ; ou en gén. répréhensible, Plat. Leg. 943e ; Plut. Pomp. 38 ; p. suite, envié, haï, Anth. 9, 238 ||
2 causé par la jalousie des dieux, qui marque la colère ou la haine des dieux, Plut. Ages. 22 ||
3 redoutable, Il. 11, 649 ||
➳ Poét. νεμεσσητός, Il. 3, 410 ; 9, 519, etc. ; dor. νεμεσσατός [ᾱ] Thcr. Idyl. 1, 101.
Étym. vb. de νεμεσάω.
1. afkeurenswaard, kwalijk; met inf.:
2. vergelding brengend:
3. te duchten:
νεμεσητός, ep. νεμεσσητός, was Unwillen, Zorn, Haß, Neid nach sich zieht, was zu verargen ist, tadelnswert, also ungebührlich ; νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη, Il. 3.410, dem 412 entspricht Τρωαὶ δέ μʼ ὀπίσσω πᾶσαι μωμήσονται ; οὐ μὲν γάρ τι νεμεσσητόν, 19.182 ; οὔτι νεμεσσητὸν κεχολῶσθαι, 9.523 ; Od. 22.59 ; οὔ τοι νεμεσητόν, Soph. Phil. 1178 ; einzeln auch in Prosa, οὐδὲ νεμεσητὸν ἕνεκα τούτου ὑπηρετεῖν, Plat. Euthyd. 282b, vgl. Legg. XII.943e, öfter ; Plut. πάθος νεμεσητὸν ὑπὸ φιλοτιμίας ἔπαθεν, Pomp. 38 ; Agesil. 22 ; νεμεσητὰ παθεῖν, die Nemesis erfahren, Pericl. 37. – Auch der, vor dem man Scheu, Ehrfurcht empfindet, neben αἰδοῖος Il. 11.649.
νεμεσητός
νεμεσσητός
[νεμεσάω.]
- 1
Absol. in neut. sing. νεμεσσητόν
, something worthy of indignation or blame, a shame or disgrace : ν. κεν εἴη Il. 3.410, Il. 14.336 : Od. 22.489.With infin. : κεχολῶσθαι Il. 9.523. Cf. Il. 19.182, Il. 24.463 : Od. 22.59.
- 2
App., capable of or inclined to anger, easily roused to wrath (for the form cf. ἐπιεικτός) : νεμεσητός [ἐστιν] ὅμε προέηκεν Il. 11.649.
- 1
νεμεσητός : causing indignation, reprehensible, wrong, usually neut. as pred., Il. 3.310; w. neg., ‘no wonder,’ Il. 9.523, Od. 22.59, to be dreaded, Il. 11.649.
νεμεσητός, Epic νεμεσσητός, ή, όν
- Icausing indignation or wrath, νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη ʼtwere enough to make one wroth, Il., etc.; so Soph., etc.
- IIto be regarded with awe, awful, Il., Theocr.