νεμεσίζομαι
νεμεσίζομαι, to be wroth with
νεμεσίζομαι, Ep. Verb, only pres. and impf.,
- feel righteous indignation, Ζεῦ πάτερ, οὐ νεμεσίζῃ ὁρῶν τάδε καρτερὰ ἔργα; Il. 5.872, cf. Od. 2.138: c. dat. pers., Ἥρῃ δʼ οὔ τι τόσον νεμεσίζομαι Il. 8.407: c. dat. pers. et acc. rei, οὐ νεμεσίζῃ Ἄρῃ τάδε καρτερὰ ἔργα; 5.757: c. acc. et inf., to be angry or amazed that . ., οὐ νεμεσίζομʼ Ἀχαιοὺς ἀσχαλάαν 2.296; νεμεσιζέσθω δʼ ἐνὶ θυμῷ Πάτροκλον . . μέλπηθρα γενέσθαι 17.254.
- II stand in awe of, θεούς Od. 1.263.
νεμεσίζομαι (seul. prés. et impf.)
1 s’irriter, s’indigner : τινι, Il. 2, 239, etc. contre qqn ; τινί τι, Il. 5, 757, contre qqn au sujet de qqe ch. ; avec une prop. inf. Il. 2, 296, s’indigner que, etc. ; avec un part. s’indigner de ce que, Il. 5, 872 ||
2 voir avec horreur ou aversion, craindre, redouter : θεούς, Od. 1, 263, redouter la haine ou la colère des dieux ||
3 avoir honte de, gén. Od. 2, 138 ; avec une prop. inf. Il. 17, 254.
Étym. νέμεσις.
1. verontwaardigd zijn, kwalijk nemen, met dat.:
2. beducht zijn voor, met acc.:
νεμεσίζομαι, nur praes. u. imperf.,
1) wie νεμεσάω, unwillig gegen Einen werden, ihm zürnen, τινί, Ἥρῃ δʼ οὔτι τόσον νεμεσίζομαι, Il. 8.407, 421 ; Od. 2.239 ; τινί τι, Einem Etwas verargen, verübeln, verdenken, οὐ νεμεσίζῃ Ἄρει τάδε καρτερὰ ἔργα, Il. 5.737, 872 ; mit acc. c. inf., οὐ νεμεσίζομʼ Ἀχαιοὺς ἀσχαλάαν, ich verdenke es ihnen nicht, daß sie, Il. 2.296.
2) wie νεμεσάομαι, sich schämen, νεμεσιζέσθω δʼ ἐνὶ θυμῷ, Il. 17.254, εἰ μὲν θυμὸς νεμεσίζεται αὐτῶν, Od. 2.138. – Auch c. accus., sich vor Jem. schämen, ihn scheuen, ἐπεί ῥα θεοὺς νεμεσίζετο, Od. 1.263. – Das act. νεμεσίζω hat nur Suid.
1) wie νεμεσάω, unwillig gegen Einen werden, ihm zürnen, τινί, Ἥρῃ δʼ οὔτι τόσον νεμεσίζομαι, Il. 8.407, 421 ; Od. 2.239 ; τινί τι, Einem Etwas verargen, verübeln, verdenken, οὐ νεμεσίζῃ Ἄρει τάδε καρτερὰ ἔργα, Il. 5.737, 872 ; mit acc. c. inf., οὐ νεμεσίζομʼ Ἀχαιοὺς ἀσχαλάαν, ich verdenke es ihnen nicht, daß sie, Il. 2.296.
2) wie νεμεσάομαι, sich schämen, νεμεσιζέσθω δʼ ἐνὶ θυμῷ, Il. 17.254, εἰ μὲν θυμὸς νεμεσίζεται αὐτῶν, Od. 2.138. – Auch c. accus., sich vor Jem. schämen, ihn scheuen, ἐπεί ῥα θεοὺς νεμεσίζετο, Od. 1.263. – Das act. νεμεσίζω hat nur Suid.
νεμεσίζομαι
[νέμεσις.]
- 1
= νεμεσάω
1 Il. 5.872.With the cause expressed by acc. and infin.: οὐ νεμεσίζομʼ Ἀχαιοὺς ἀσχαλάαν (I cannot blame them) Il. 2.296.
With dat. : Ἥρῃ Il. 8.407, 421. Cf. Od. 2.239.
With dat. and the cause expressed by an acc. : οὐ νεμεσίζῃ Ἄρῃ τάδε ἔργα; Il. 5.757.
- 2
= νεμεσάω
3 : ὑμέτερος εἰ θυμὸς νεμεσίζεται αὐτῶν (if you can see your conduct in its true light) Od. 2.138.Sim. with infin.: νεμεσιζέσθω Πάτροκλον κυσὶν μέλπηθρα γενέσθαι (let the thought sting him) Il. 17.254.
- 3
To fear the wrath of, stand in awe of, reverence : θεούς Od. 1.263.
- 1
νεμεσίζομαι (νέμεσις), ipf. νεμεσίζετο: be angry with one (for something), τινί (τι), Il. 5.757; be ashamed, foll. by acc. and inf., Il. 17.254; dread, fear, θεούς, Od. 1.263.
νεμεσίζομαι,
only in pres. and imperf.
- IEpic Dep. to be wroth with another, c. dat., Hom.; c. acc. rei, to be wroth with one for a thing, Il.; c. acc. et. inf. to be angry or amazed that . ., Il.
- IIlike νεμεσάομαι, to feel shame, c. acc. et inf., Il.
- IIIto dread, θεοὺς νεμεσίζετο he stood in awe of the gods, Od.