Logeion | νεμεσάω

νεμεσάω, used by Hom. and Hes. in contr. forms νεμεσῶ, -ῶσι (v. infr.); Ep. 3 sg. νεμεσσᾷ Hes. Op. 756; imper. νεμέσσα Od. 23.213: impf. ἐνεμέσων Plu. Sull. 6; Ep. ἐνεμέσσα Il. 13.16, Ep. 3 sg. νεμέσασκε 11.543 (as cited by Arist. Rh. 1387a35): fut. -ήσω Arist. ib. 12: aor. ἐνεμέσησα D. 45.71, etc.; poet. νεμέσησα Od. 21.285; Dor. -ᾱσα Pi. I. 1.3:—Med. and Pass., Ep. νεμεσσῶμαι Il. 13.119: fut. νεμεσήσομαι 10.129: Ep. aor. opt. νεμεσσήσαιτο Od. 1.228: more freq. aor. Pass. νεμεσσήθη 1.119, 3 pl. -θεν Il. 2.223, etc.:—

feel just resentment, to be wroth at undeserved good or bad fortune (cf. νέμεσις) freq. of the gods, νεμέσησε δὲ πότνια Ἥρη Il. 8.198; τῷ δὲ θεοὶ νεμεσῶσι Hes. Op. 741, etc., cf. Arist. Rh. 1386b16; also of men, sts. abs., μὴ νεμέσα Il. 10.145; τὸ νεμεσᾶν, opp. τὸ φθονεῖν, Cic. Att. 5.19.3; ν. τινί to be wroth with a person or at a thing, Il. 24.53, etc.: rarely in Prose, Pl. Lg. 927c, D. 20.161: c. part., οὐ νεμεσῶ Ἀγαμέμνονι . . ὀτρύνοντι if he incites, Il. 4.413; νεμεσᾷ ὁ θεός, ὅταν . . Pl. Min. 319a: c. dat. pers. et acc. rei, μὴ νῦν μοι τόδε χώεο μηδὲ νεμέσσα Od. 23.213, cf. Hes. Op. 756, Arist. Rh. 1384b4; ν. ἐπί τινι ib. 1387a6, Onos. 4.2: c. dat. pers. et gen. rei, Luc. Scyth. 9, Porph. Abst. 2.7:—Pass., ἐνεμεσήθη (sc. by the gods) Plu. Cat.Mi. 38.
- - 2 grudge, τὰς εὐπραγίας ἡ τύχη τισὶ ἐνεμέσησε J. BJ 1.22.1:—Pass., εἰ νεμεσηθείην τῆς ἐπιβολῆς ib. 6.1.6.
- II Med. and Pass., prop. to be displeased with oneself, νεμεσσᾶται δʼ ἐνὶ θυμῷ . . ἐπεσβολίας ἀναφαίνειν is indignant, ashamed at the thought of . ., rejects it as unseemly, Od. 4.158; feel shame, νεμεσσήθητε καὶ αὐτοί, ἄλλους τʼ αἰδέσθητε 2.64; νεμεσσήθητε δὲ θυμῷ Il. 16.544; πᾶσιν δὲ νεμεσσηθεῖσα μετηύδα 15.103.
- - 2 Med. in act. sense, freq. in Hom., c. dat. pers., εἴ πέρ μοι νεμεσήσεαι Il. 10.115, cf. 129: c. part., νεμεσσήσαιτό κεν . . ὁρόων Od. 1.228: c. inf., νεμεσσῶμαί γε μὲν οὐδὲν κλαίειν 4.195: c. acc. et inf., οὔ σε νεμεσσῶμαι κεχολῶσθαι 18.227: c. acc. rei, νεμεσσᾶται κακὰ ἔργα is wroth at evil deeds, 14.284.—Poet. Verb, never in Trag., rare in good Prose (v. supr.).

νεμεσάω-ῶ (f. ήσω, ao. ἐνεμέσησα, pf. inus.)

1 s’indigner, s’irriter, Il. 10, 145 ; τινι, Il. 24, 53, etc. ; Od. 6, 286, etc. ; Plat. Leg. 927c ; Dém. 506, 13 ; Plut. M. 780f, contre qqn ; ν. τινι avec un part. Il. 4, 413, s’indigner de ce que qqn, etc. ; τινί τι, Od. 23, 213 ; τινί τινος, Luc. Am. 25, Scyth. 9, contre qqn au sujet de qqe ch. ||

2 voir avec dépit, avec jalousie, envier, particul. en parl. des dieux à l’égard des hommes, d’un bonheur immérité, abs. Plat. Min. 319a ; avec ἐπί et le dat. Arstt. Rhet. 2, 9 ; ν. τινί τι, Arstt. Rhet. 2, 6, envier à qqn qqe ch., c. à d. qqe bonheur ||

Moy. (f. νεμεσήσομαι, ao. ἐνεμεσησάμην ou ἐνεμεσήθην) s’irriter, s’indigner : τι, Od. 14, 284, de qqe ch. ; τινι, Il. 10, 115, contre qqn ; avec une prop. inf. Od. 1, 119 ; ou un part. Od. 1, 228 ; avec οὕνεκα, Od. 23, 213, s’irriter ou s’indigner de ce que, etc. ||

➳ Épq. νεμεσσάω, Od. 23, 213 ; Hés. O. 756 ; impf. ἐνεμέσσων, Il. 13, 16. Ao. dor. νεμέσασα [ᾱσ] Pd. I. 1, 3. Moy. prés. épq. νεμεσσάομαι, Il. 13, 119 ; Od. 4, 158 ; 19, 5 ; fut. 2 sg. νεμεσήσεαι, Il. 10, 115 ; Od. 1, 158. Ao. épq. ἐνεμεσσησάμην, Od. 1, 228 ; autre ao. épq. νεμεσσήθην, Il. 24, 53 ; Od. 1, 119 ; 3 pl. épq. νεμέσσηθεν, Il. 2, 223.

Étym. νέμεσις.

νεμεσάω, ep. ook νεμεσσάω [νέμεσις] ep. iter. imperf. 3 sing. νεμέσασκε; poët. aor. νεμέσ(σ)ησα, Dor. opt. 3 sing. νεμεσάσαι; ep. aor. pass. 3 sing. νεμεσσήθη, 3 plur. νεμέσσηθεν, conj. 1 plur. νεμεσσηθέωμεν
1. act. en med. boos zijn, kwalijk nemen: νεμέσησε ... Ἥρη Hera was boos Il. 8.198; μὴ νεμέσα neem mij niet kwalijk Il. 10.145; met dat.: μή τίς μοι ... νεμεσήσῃ opdat niemand het mij kwalijk neemt Od. 2.101; met dat. en ptc.: οὐ νεμεσῶ Ἀγαμέμνονι ὀτρύνοντι ik neem het Agamemnon niet kwalijk dat hij aanspoort (tot de strijd) Il. 4.413; met acc. en inf.: οὔ σε νεμεσσῶμαι κεχολῶσθαι ik neem u niet kwalijk dat u boos bent Od. 18.227; met acc.: νεμεσσᾶται κακὰ ἔργα hij is verontwaardigd over slechte daden Od. 14.284.
2. pass. zich schamen: νεμεσσᾶται δ’ ἐνὶ θυμῷ hij voelt schaamte in zijn hart Od. 4.158; verontwaardigd zijn: πᾶσιν δὲ νεμεσσηθεῖσα μετηύδα vervuld van verontwaardiging sprak zij tot hen allen Il. 15.103.

νεμεσάω, ep. auch νεμεσσάω, νεμεσσήσω, unwillig sein über ein Unrecht, gerechten Unwillen gegen Einen empfinden, ihm zürnen oder ihm Etwas verübeln ; gew, c. dat., οὐ γὰρ νεμεσῶ Ἀγαμέμνονι, Il. 4.413, ich verdenke es ihm nicht, καὶ δʼ ἄλλῃ νεμεσῶ, ἥτις τοιαῦτά γε ῥέζοι, Od. 6.286, Διῒ κρατερῶς ἐνεμέσσα, Il. 13.16 ; auch μὴ νῦν μοι τόδε χώεο μηδὲ νεμέσσα verbunden, Od. 23.213 ; – absolut, νεμέσησε δὲ πότνια Ἥρη, Il. 8.198, öfter. – Eben so braucht Hom. das med., ὑμῖν δὲ νεμεσσῶμαι πέρι κῆρι, Il. 13.119 ; Od. 15.69 ; c. inf., τὸ μὲν οὔ σε νεμεσσῶμαι κεχολῶσθαι, Od. 18.227, wie νεμεσσῶμαί γε μὲν οὐδὲν κλαίειν ὅς κε θάνῃσι, ich nehme es nicht übel, tadele es nicht, den Toten zu beweinen ; auch c. accus., νεμεσσᾶται κακὰ ἔργα, er ist unwillig über die bösen Merke, Od. 14.284 ; τινί τι, ἦ καί μοι νεμεσήσεαι, ὅττι κεν εἴπω, 1.158, wirst du mir übelnehmen, was ich etwa sagen werde. Auch der aor. pass. hat dieselbe Bdtg, τῷ δʼ ἄρʼ Ἀχαιοὶ ἐκπάγλως κοτέοντο νεμέσσηθέν τʼ ἐνὶ θυμῷ (für ἐνεμεσήθησαν), Il. 2.223. Aber νεμεσσήθητε καὶ αὐτοί ist = empfindet gegen euch selbst Unwillen, schämt euch vor euch selber, Od. 2.64, vgl. νεμεσσᾶται ἐνὶ θυμῷ ἐπεσβολίας ἀναφαίνειν, hält es für unschicklich, mit vielen Worten um sich zu werfen, Od. 4.158, also eigtl. med. Vgl. nochIl. 15.211, 227. Bei Hes. τινί τι, Einem ein Glück mißgönnen ; Pind. μή μοι νεμεσάσαι, I. 1.3. – Einzeln in Prosa ; νεμεσῶσι μάλιστα αὐτοῖς εἰς ὀρφανὰ καὶ ἔρημα ὑβρίζουσι, Plat. Legg. XI.927c ; Minos 319a ; οἷς μηδεὶς ἂν νεμεσήσαι, Dem. 20.161 ; δικαίως τούτῳ ἂν νεμεσήσαι τὸ δαιμόνιον, Pol. 12.23.3 ; Luc. Scyth. 9 ; Plut. – Arist. rhet. 2.9 setzt νεμεσᾶν dem ἐλεεῖν entgegen u. erklärt es λυπεῖσθαι ἐπὶ ταῖς ἀναξίαις εὐπραγίαις, als ein πάθος ἤθους χρηστοῦ, u. schreibt es bes. den Göttern zu, zum Unterschiede von dem tadelnswerten φθονεῖν, vgl. auch die unter νεμεσητικός angeführte Stelle.

νεμεσάω

νεμεσσάω

[νέμεσις.]

- 1
  To be righteously indignant or vexed, to conceive, feel or express blame or censure, utter reproach Il. 4.507, Il. 8.198, Il. 10.145 = Il. 16.22, Il. 13.293 : Od. 17.481 = Od. 21.285.
  
  With dat.: ἄλλῃ νεμεσῶ Od. 6.286. Cf. Il. 13.16 = 353, Il. 23.494 : Od. 2.101 = Od. 19.146 = Od. 24.136, Od. 21.147.
  
  With dat. and with the cause expressed by a pple. : οὐ νεμεσῶ Ἀγαμέμνονι ὀτρύνοντι μάχεσθαι Il. 4.413.
  
  By an acc. : μή μοι τόδε νεμέσσα, οὕνεκα . . . Od. 23.213.
  
  By an infin.: μή μοι νεμεσήσετε τείσασθαι . . . Il. 15.115.
- 2
  So in mid. and in aor. pass. in mid. sense : πᾶσι νεμεσσηθεῖσα μετηύδα (her feelings getting the better of her) Il. 15.103, νεμεσσηθείς χʼ ὑποείξω (though indignant, repressing my indignation) 211. Cf. Il. 15.227 : νεμεσσῶμαι δέ τʼ ἀκούων Od. 21.169. Cf. Od. 1.228, Od. 19.264.
  
  The cause expressed by an acc. : ὃς νεμεσσᾶται κακὰ ἔργα Od. 14.284.
  
  By acc. and infin.: νεμεσσήθη ξεῖνον δηθὰ θύρῃσιν ἐφεστάμεν Od. 1.119. Cf. Od. 18.227.
  
  By infin. alone : νεμεσσῶμαί γʼ οὐδὲν κλαίειν . . . (I say nothing against it) Od. 4.195.
  
  With dat. : τῷ νεμέσσηθεν Il. 2.223. Cf. Il. 10.115, 129, Il. 13.119, Il. 17.93, 100, Il. 24.53 : Od. 1.158, Od. 15.69, Od. 19.121.
- 3
  In sim. forms, to be dissatisfied or displeased with oneself : νεμεσσήθητε θυμῷ (think shame (to stand idle)) Il. 16.544. Cf. Od. 2.64.
  
  With infin. Od. 4.158.

νεμεσάω

1reproach c. dat. μή μοι κραναὰ νεμεσάσαι Δᾶλος (aor. opt.) I. 1.3

νεμεσάω (νέμεσις), fut. νεμεσήσω, aor. νεμέσησα, mid. fut. νεμεσήσομαι, pass. aor. 3 pl. νεμέσσηθεν: be indignant or justly angry with one (at anything), τινί (τι), take it ill, Od. 6.286, Il. 23.494; also w. part., or οὕνεκα, Od. 21.169, Od. 23.213; mid., like active, also shrink from, be ashamed, w. inf., Od. 4.158.

νεμεσάω, νέμεσις

- Ito feel just resentment, to be wroth at undeserved good or bad fortune (cf. νέμεσις) , properly of the gods, Il., Hes.; ν. τινι to be wroth with a person or at a thing, Hom.
- IIMid. and Pass., properly, to be displeased with oneself: to take shame to oneself, feel shame, Hom.
- - 2Mid. very much like the Act., c. dat. pers., Hom.; c. acc. et inf. to be indignant at seeing, Od.; c. acc. rei, νεμεσσᾶται κακὰ ἔργα visits evil deeds upon the doers, Od.

Menu

Word wheel

νεμεσάω

Saved

Recent