νεμεσητικός
νεμεσητικός, disposed to just indignation
νεμεσ-ητικός, ή, όν,
- disposed to indignation at any oneʼs undeserved good or ill fortune, Arist. EN 1108b3, Rh. 1387b4.
νεμεσητικός, ή, όν, qui s’indigne d’un bonheur immérité, Arstt. Rhet. 2, 9, 12, etc.
Étym. νεμεσάω.
νεμεσητικός, zum Unwillen über unverdientes Glück geneigt, λυπεῖται ἐπὶ τοῖς ἀναξίως εὖ πράττουσιν, als Tugend dem φθονερός u. ἐπιχαιρέκακος entgegengesetzt, Arist. Eth. 2.7.15, top. 2.2.
νεμεσητικός
from νεμεσάω
νεμεσητικός, ή, όν
- disposed to just indignation, Arist.