παρεκβαίνω
παρεκβαίνω, to step out aside from, deviate from
Could not find παρεκβαίνουσι in Logeion dictionaries.
παρεκβαίνουσι present active participle masculine dative plural, present active participle neuter dative plural, present active indicative 3rd plural of παρεκβαίνω
παρεκ-βαίνω,
- step aside from, deviate from, c. gen., δικαίου Hes. Op. 226; τοῦ εὖ Arist. EN 1109b19; τῆς ἀρετῆς Id. Pol. 1325b6; π. τῆς ἀριστοκρατίας ἡ τάξις ib. 1273a21; τοῦ καθήκοντος Plb. 12.7.1; π. ἐκ τοῦ γένους Arist. GA 767b6; ἐκ τῆς τάξεως Plb. 8.26.8; ἀπὸ τῶν κρειττόνων Procl. Inst. 124.
- 2 c. acc., overstep, transgress, Διὸς σέβας A. Ch. 645 (lyr.); τὰ πάτρια Arist. Pol. 1310b19; ἐπὶ μικρὸν π. τὸ τῆς πολιτείας εἶδος Id. EN 1160b20; τὴν φύσιν Id. GA 771a12; ῥίς ἐστι παρεκβεβηκυῖα τὴν εὐθύτητα Id. Pol. 1309b23; τὸν κοινὸν νοῦν Phld. Po. 5.15; ποταμοῦ -βάντος τὸ ῥεῖθρον Thphr. HP 3.1.5.
- 3 abs., deviate, ὁ μικρὸν παρεκβαίνων Arist. EN 1126a35; αἱ παρεκβεβηκυῖαι πολιτεῖαι Id. Pol. 1275b1; opp. ὀρθαὶ [πολιτεῖαι], ib. 1282b13; π. ἐς ἃ μὴ θέμις APl. 16.243 (Antist.); prob.l. in Ph. Bel. 61.49, 62.51.
- II make a digression, ὅθεν παρεξέβημεν Arist. EN 1095b14; περί τινος Id. PA 658b11; ἀπό τινος Plb. 4.9.1, al.; εἰς ταῦτα Id. 6.50.1.
παρ·εκβαίνω :
1 aller au delà en s’écartant de, s’écarter de, au propre avec ἐκ et le gén. Pol. 8, 28, 8 ; fig. gén. Hés. O. 224 ; Pol. 12, 8, 1 ; ἐκ et le gén. Arstt. G.A. 4, 3 ; acc. Eschl. Ch. 645 ; Arstt. Pol. 5, 10, 5 ; Plut. Num. 9, etc. ||
2 abs. faire une digression en parlant, Arstt. Nic. 1, 3 ; Pol. 2, 36, 1 ; 4, 9, 1, etc. ; Ath. 429f, etc.
1. afdwalen, afwijken (van),
2. met acc. overtreden:
παρεκβαίνω, (βαίνω), daneben weg-, darüber binausschreiten, d.i. überschreiten, καὶ μή τι παρεκβαίνουσι δικαίου, Hes. O. 224, wie τοῦ καθήκοντος, seine Pflicht verletzen, Pol. 12.8.1 ; u. c. accus., τὸ πᾶν Διὸς σέβας παρεκβάντες, Aesch. Ch. 635 ; τὰ νενομισμένα, Plut. Num. 9 ; absol., über das Maß hinausgehen, Arist. eth. 4.5 u. öfter ; – abschweifen, bes. in der Rede, ἡμεῖς δὲ λέγωμεν, ὅθεν παρεξέβημεν Arist. eth. 1.5, u. öfter ; ἀπὸ τούτων, Pol. 4.9.1 u. sonst.
παρεκβαίνω
fut. -βήσομαι
aor2 παρεξέβην
- 1c.gen. to step out aside from, deviate from, Hes., Arist.
- 2c. acc. to overstep, transgress, Aesch., Arist.
- 3absol. to deviate, Arist.: to make a digression, Arist.