παρεκβαίνω

παρεκ-βαίνω,

• step aside from, deviate from, c. gen., δικαίου Hes. Op. 226; τοῦ εὖ Arist. EN 1109b19; τῆς ἀρετῆς Id. Pol. 1325b6; π. τῆς ἀριστοκρατίας ἡ τάξις ib. 1273a21; τοῦ καθήκοντος Plb. 12.7.1; π. ἐκ τοῦ γένους Arist. GA 767b6; ἐκ τῆς τάξεως Plb. 8.26.8; ἀπὸ τῶν κρειττόνων Procl. Inst. 124.
• • • 2 c. acc., overstep, transgress, Διὸς σέβας A. Ch. 645 (lyr.); τὰ πάτρια Arist. Pol. 1310b19; ἐπὶ μικρὸν π. τὸ τῆς πολιτείας εἶδος Id. EN 1160b20; τὴν φύσιν Id. GA 771a12; ῥίς ἐστι παρεκβεβηκυῖα τὴν εὐθύτητα Id. Pol. 1309b23; τὸν κοινὸν νοῦν Phld. Po. 5.15; ποταμοῦ -βάντος τὸ ῥεῖθρον Thphr. HP 3.1.5.
    • 3 abs., deviate, ὁ μικρὸν παρεκβαίνων Arist. EN 1126a35; αἱ παρεκβεβηκυῖαι πολιτεῖαι Id. Pol. 1275b1; opp. ὀρθαὶ [πολιτεῖαι], ib. 1282b13; π. ἐς ἃ μὴ θέμις APl. 16.243 (Antist.); prob.l. in Ph. Bel. 61.49, 62.51.
  • II make a digression, ὅθεν παρεξέβημεν Arist. EN 1095b14; περί τινος Id. PA 658b11; ἀπό τινος Plb. 4.9.1, al.; εἰς ταῦτα Id. 6.50.1.

παρεκβαίνω, (βαίνω), daneben weg-, darüber binausschreiten, d.i. überschreiten, καὶ μή τι παρεκβαίνουσι δικαίου, Hes. O. 224, wie τοῦ καθήκοντος, seine Pflicht verletzen, Pol. 12.8.1 ; u. c. accus., τὸ πᾶν Διὸς σέβας παρεκβάντες, Aesch. Ch. 635 ; τὰ νενομισμένα, Plut. Num. 9 ; absol., über das Maß hinausgehen, Arist. eth. 4.5 u. öfter ; – abschweifen, bes. in der Rede, ἡμεῖς δὲ λέγωμεν, ὅθεν παρεξέβημεν Arist. eth. 1.5, u. öfter ; ἀπὸ τούτων, Pol. 4.9.1 u. sonst.

παρεκβαίνω fut. -βήσομαι aor2 παρεξέβην

• • • 1c.gen. to step out aside from, deviate from, Hes., Arist.
    • 2c. acc. to overstep, transgress, Aesch., Arist.
    • 3absol. to deviate, Arist.: to make a digression, Arist.