προδωσέταιρος
προδωσέταιρος, betraying one’s companions
Could not find προδωσέταιρον in Logeion dictionaries.
προδωσέταιρον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of προδωσέταιρος
προδωσέταιρος, ον,
- betraying oneʼs companions, Scol. 14, D.C. 58.14.
προδωσ·έταιρος, ος, ον qui trahit ses amis, Scol. (Ath. 695e) ; DC. 58, 14.
Étym. προδίδωμι, ἑταῖρος.
προδωσέταιρος, = προδοσέταιρος ; des Metrums wegen emendiert im Scol. bei Ath. XV.695e (Ilgen 24 Jacobs 6), auch DC. 68.14, vgl. Lobeck Phryn. 770.