προδοτικός
προδοτικός, traitorous
προ-δοτικός, ή, όν,
- traitorous, Luc. Cal. 13; τὸ π. χρυσίον a traitorʼs hire, Plu. QConv. 2.668a, Ath. 8.343e; treacherous, π. συνθῆκαι J. BJ 2.21.3; δῆμος Phalar. Ep. 77.2. Adv. -κῶς Luc. Tim. 36.
προδοτικός, ή, όν, de traître ou de trahison, Plut. M. 668a ; Luc. Cal. 13, etc.
Étym. προδότης.
προδοτικός, ή, όν, verräterisch, Luc. Calumn. 13.
προδοτικός
from προδότης
προδοτικός, ή, όν
- traitorous, Luc.