προδωσέταιρος
προδωσέταιρος, betraying one’s companions
προδωσέταιρος, ον,
- betraying oneʼs companions, Scol. 14, D.C. 58.14.
προδωσ·έταιρος, ος, ον qui trahit ses amis, Scol. (Ath. 695e) ; DC. 58, 14.
Étym. προδίδωμι, ἑταῖρος.
προδωσέταιρος, = προδοσέταιρος ; des Metrums wegen emendiert im Scol. bei Ath. XV.695e (Ilgen 24 Jacobs 6), auch DC. 68.14, vgl. Lobeck Phryn. 770.