συνδικέω

συνδῐκ-έω,

• act as oneʼs advocate, A. Eu. 579, X. Mem. 1.2.51, etc.; σ. τινί Pl. Lg. 937e, D. 32.12, al.; Ζεύς σοι τόδε συνδικήσει Zeus will be thy advocate herein, E. Med. 158 (lyr.).
• • • 2 to be one of the public advocates (σύνδικος I.2), οἱ φυλέται οἱ ᾑρημένοι μοι συνδικεῖν And. 1.150, cf. D. 20.153; σ. τῷ δήμῳ Lex ap. Aeschin. 1.47; τῷ βασιλικῷ συνδεδικηκώς, = Lat. advocatus fisci, D.C. 78.13.

συνδικέω, Einem vor Gericht beistehen, für ihn sprechen ; καὶ μαρτυρήσων ἦλθον καὶ συνδικήσων αὐτός, Aesch. Eum. 549 ; Plat. Legg. XI.937e ; Andoc. 1.150 ; Isae. 4.3 ; τῷ δήμῳ, Aesch. 1.20 ; Dem. u. Folgde.

συνδικέω fut. ήσω

• • • 1to act as oneʼs advocate, Aesch., Xen., etc.; σ. τινί Plat.; Ζεύς σοι τόδε συνδικήσει Zeus will be thy advocate herein, Eur.
    • 2to be one of the public advocates, Dem. from σύνδῐκος