συνδικέω
συνδικέω, to act as one’s advocate
Could not find συνδικοῦσιν in Logeion dictionaries.
συνδικοῦσιν present active participle masculine dative plural, present active participle neuter dative plural, present active indicative 3rd plural of συνδικέω
συνδῐκ-έω,
- act as oneʼs advocate, A. Eu. 579, X. Mem. 1.2.51, etc.; σ. τινί Pl. Lg. 937e, D. 32.12, al.; Ζεύς σοι τόδε συνδικήσει Zeus will be thy advocate herein, E. Med. 158 (lyr.).
- 2 to be one of the public advocates (σύνδικος I.2), οἱ φυλέται οἱ ᾑρημένοι μοι συνδικεῖν And. 1.150, cf. D. 20.153; σ. τῷ δήμῳ Lex ap. Aeschin. 1.47; τῷ βασιλικῷ συνδεδικηκώς, = Lat. advocatus fisci, D.C. 78.13.
συνδικέω-ῶ [ῐ]
1 défendre en justice, plaider pour, dat. Plat. Leg. 937a ; Dém. 885, 24, etc. ; τινί τι, Eur. Med. 157, défendre la cause de qqn en qqe ch. ||
2 plaider comme avocat public pour, dat. And. 19, 31 ; Dém. 503, 18 ; Eschn. 3, 33 (loi).
Étym. σύνδικος.
συνδικέω, Einem vor Gericht beistehen, für ihn sprechen ; καὶ μαρτυρήσων ἦλθον καὶ συνδικήσων αὐτός, Aesch. Eum. 549 ; Plat. Legg. XI.937e ; Andoc. 1.150 ; Isae. 4.3 ; τῷ δήμῳ, Aesch. 1.20 ; Dem. u. Folgde.
συνδικέω
fut. ήσω
- 1to act as oneʼs advocate, Aesch., Xen., etc.; σ. τινί Plat.; Ζεύς σοι τόδε συνδικήσει Zeus will be thy advocate herein, Eur.
- 2to be one of the public advocates, Dem. from σύνδῐκος