ἐφάλλομαι

ἐφάλλομαι, fut. -αλοῦμαι LXX 1 Ki. 10.6: Ep. aor. 2 ἐπᾶλτο, part. ἐπάλμενος, ἐπιάλμενος (v. infr.): regul. aor. 2 inf. -αλέσθαι IG 4.951.27 (Epid., iv B. C.):—

• spring upon, so as to attack, c. dat., Ἀστεροπαίῳ ἐπᾶλτο Il. 21.140, cf. 13.643; Τρώεσσιν ἐπάλμενος 11.489, etc.; ἐπάλμενος ὀξέϊ δουρί ib. 421, cf. Od. 14.220: without hostile sense, c. gen., ἵππων ἐπιάλμενος having leaped upon the chariot, Il. 7.15; κύσσε . . μιν . . ἐπιάλμενος Od. 24.320; of fame, ἐς Αἰθίοπας ἐπᾶλτο Pi. N. 6.50: rare in Prose, ἐπὶ τὸν οὐδὸν ἐ. (a Homeric reminiscence) Pl. Ion 535b; ἐπὶ τὰν χῆρα IG l.c.; ἐπί τινας Act.Ap. 19.16; ἵπποις Plu. Coniug. 2.139b; θαλάττης Alciphr. 1.10; ζῴῳ, in hostile sense, Philum. Ven. 33.3; εἰς τοὐπίσω ἐ., of an exercise, Gal. 6.145: metaph., of the spirit of prophecy, LXX l.c.

ἐφάλλομαι, (ἅλλομαι), anspringen, darauf losspringen, bes. im feindlichen Sinne ; Hom. im aor. sync. ἐπᾶλτό τινι, Il. 21.140, Τρώεσσιν ἐπάλμενος, 11.489, ἐπάλμενος ὀξέϊ δουρί, 11.421, ἐπάλμενος ἔγχει, Od. 14.220 ; die Form ἐπιάλμενον, wo die Bdtg des Feindseligen fortfällt, ἵππων, auf den Wagen springend, Il. 7.15, u. κύσσε δέ μιν περιφὺς ἐπιάλμενος, indem er auf ihn zusprang, ihm um den Hals fiel, Od. 24.320 ; so Hes. Th. 855 u. Theogn. 855 ; ἐς Αἰθίοπας ἐπᾶλτο Pind. N. 6.52 ; ἐπὶ τὸν οὐδὸν ἐφαλλόμενος (nach Hom.) Plat. Ion 535b ; in späterer Prosa, τοῖς ἵπποις ἐφάλλεσθαι Plut. Conjug. praec. p. 413.

†ἐφάλλομαι

[ἐφ-, ἐπι- 11 12.]

3 sing. aor. ἐπᾶλτο Il. 13.643, Il. 21.140.

Pple. ἐπιάλμενος Od. 24.320. ἐπάλμενος Il. 7.260, Il. 11.421, 489, Il. 12.404, Il. 13.529, 531: Od. 14.220.

Acc. masc. ἐπιάλμενον Il. 7.15.

Pl. masc. ἐπάλμενοι Od. 22.305.

• • 1

    To leap or spring to or towards a person: κύσσε μιν ἐπιάλμενος Od. 24.320.

  • 2

    In hostile sense, to leap or spring at or upon a foe: οὔτασεν ἐπάλμενος Il. 11.421. Cf. Il. 7.260, Il. 12.404, Il. 13.529, 531: Od. 14.220.

    Of birds of prey Od. 22.305.

  • 3

    To leap or spring at or upon (a foe).

    With dat.: μενελάῳ Il. 13.643. Cf. Il. 11.489, Il. 21.140.

  • 4

    To leap or spring on to, mount.

    With genit.: ἵππων ἐπιάλμενον (just as he had . . .) Il. 7.15.

[ἐφάλλομαι: ἐπᾶλτο. (codd.: ἔπαλτο Schneidewin e Σ ἐπάλθη; cf.

• 1ἀνὰ δʼ ἔπαλτʼ O. 13.72) N. 6.50 v. πάλλω.]

ἐφάλλομαι , aor. 2 ἐπᾶλτο, part. ἐπάλμενος and ἐπιάλμενος: leap or spring upon or at; ἵππων, Il. 7.15; and freq. in hostile sense, τινί, Il. 13.643; in friendly sense, abs., Od. 24.320.

ἐφάλλομαι 3rd sg. Epic aor2 ἐπ-ᾶλτο part. ἐπ-άλμενος part. ἐπι-άλμενος cf. ἀναπάλλω with part. ἐπ-άλμενος, ἐπι-άλμενος

• Dep.:— to spring upon, assail, c. dat., Τρώεσσιν ἐπάλμενος Il.:—also, without hostile sense, c. gen., ἐπιάλμενος ἵππων having leaped upon the chariot, Il.