ὑπερβολαῖος
ὑπερβολαῖος, added, additional
ὑπερβολ-αῖος, ὁ,
- added, additional; of notes or strings, Pherecr. 145.26; fem., of the highest tetrachord in the two-octave scale, Aristox. (?) Oxy. 667.18; in gen. pl., Euc. Sect.Can. 10, Plu. An.procr. 2.1029a; ὑπερβολαία, ἡ, the νήτη of the tetrachord ὑπερβολαίων, Theo Sm. p.89 H., Ptol. Harm. 3.8, cf. Ph. 1.111.
ὑπερβολαῖος, α, ον, t. de mus. le plus élevé ; subst. ὁ ὑπερβολαῖος (s. e. τόνος) Plut. M. 1029a, le ton le plus élevé dans la gamme de quatre ou cinq tétrachordes ; ἡ ὑπερβολαία (s. e. νήτη) Aristox. Harm. 2, p. 40 ; Phil. 1, 111, la corde la plus élevée.
Étym. ὑπερβολή.