Camena
Camena, a Muse
Cămēna (not Cămoena), ae, f. (old form Casmēna, acc. to Varr. L. L. 7, § 27 Müll.; Paul. ex Fest. s. v. dusmoso, p. 67 ib., and pesnis, p. 205 ib.) [root kas-, sing, whence carmen], pure Lat. (perh. Ital.) name of the Gr. Μοῦσα,
- a Muse (freq. in Hor., not in Lucr.), Liv. And. ap. Gell. 18, 9, 5: acceptus novem Camenis, Hor. C. S. 62: amant alterna Camenae, Verg. E. 3, 59 (cf. id. ib. 7, 19); Hor. C. 3, 4, 21; id. S. 1, 10, 45, id. Ep. 1, 19, 5, id. A. P 275; Prop. 3 (4), 10, 1; Ov. M. 14, 434; 15, 482; Plin. H.N praef. § 1; Pers. 5, 21 al.: Graiae, Hor. C. 2, 16, 38; Col. 2, 2, 7.—Numa devoted a grove to the Muses in the vicinity of Rome before the Porta Capena, Liv. 1, 21, 3; Vitr. 8, 3, 1.—They had also, probably in the same place, a temple, Plin. 34, 5, 10, § 19.—
- B Meton., poetry, a poem, song: summā dicende Camenā, Hor. Ep. 1, 1, 1; id. C. 1, 12, 39; 4, 9, 8; Ov. P. 4, 13, 33; Tib. 4, 1, 24; 4, 1, 191; 4, 7, 3.—
- II Deriv: Cămēnālis, e, adj., of or relating to the Muses (post-class.): Hippocrene, Avien. Phaen. Arat. 495. modi, Sid. Ep. 3, 3: familia, Symm. Ep. 1, 53.
Camēna (richtiger als Camoena), ae, f. (v. cano, eig. Carmena, dann archaist. Casmena, Enn. ann. 2; vgl. Varr. LL. 7, 26. Fest. 205, 14. Paul. ex Fest. 43, 16 u. 67, 9), die weissagende Sängerin, die Kamene, gew. Plur., weissagende Quellnymphen u. Geburtsgöttinnen, später mit den griech. Μοῦσαι identifiziert, Musen, Hor. carm. saec. 62. Verg. ecl. 3, 59: C. Graiae, Hor. carm. 2, 16, 38: Camenis (Numa) eum lucum sacravit, Hain vor der Porta Kapena, Liv. 1, 21, 3; vgl. uti nec fontalis ab Camenis (Quellwasser aus dem Hain der K.) nec Marcia saliens desideretur, Vitr. 8, 3, 1: Camenarum aedes, viell. in diesem Hain, Plin. 34, 19. – meton. = Dichtung, Gedicht, Hor. carm. 1, 12, 39; ep. 1, 1, 1. Tibull. 4, 1, 24. – Dav. Camēnālis, e, zu den Kamenen (Musen) gehörig, Avien. u.a.
a modo torpentes decet evigilare Camenas
si Camenam amenat, / si mens philomenat
e quibus hic nostris addemus pauca Camoenis
Cămēna, (11) æ, f. , surtout au pl. -næ, ārum, Camènes [nymphes aux chants prophétiques, plus tard identifiées avec les Muses] ; Muses : Liv. 1, 21, 3 ; Ov. M. 15, 482 ; F. 3, 275 ; Virg. B. 3, 59 || [fig.] poésie, poème, chant : Hor. O. 1, 12, 39 || -nālis, e, des muses : Avien. Phæn. 496.
➳ anc. forme Casmena : Varro L. 7, 26 ; P. Fest. 205 ; 67.
- 1. bronnimf en profetes, wier eredienst werd gehouden voor de Porta Capena;
- 2. (poët.) muze;
- 3. (poët.) (meton.) lied, gedicht, poëzie.
Camēna ae, f
- 1 CAS-, a Muse: acceptus novem Camenis, H.: amant alterna Camenae, V.: Daunia, Apulian, i. e. of Horace, H.: veteres, O.: Mirabar, quidnam mane misissent Camenae, Pr.: Camenis lucum sacravit (Numa), L.—Meton., poetry, a poem, song: summā dicende Camenā, H.: patriā scripta Camenā, O.: meae, Tb.