Mancia
Mancĭa, ae, m.,
- a Roman surname, e. g. Q. Mucius Mancia, Cic. Off. 1, 30, 109.
Mancĭa, (14) æ, m. , surnom romain : Cic. Off. 1, 109.
Ipse vero quod cuique opus erit, juxta facultates domus provide dispensabit, Mancias, et alia, quæ fuerint necessario danda intus et foris, cum consilio Archipresbyteri sine murmure tribuet, etc.Ubi
Manciaidem est, quod
mensa. Vide in hac voce.
Manciasdonum clientibus factum interpretatur Mabillonius in Notis ad Ord. Rom. tom. 2. Musei Italici pag. 129. unde
manumvocat Benedictus
presbyterium, seu donativum quod summi Pontifices distribuere solent, maxime cum inaugurantur. Vide in Manus.
Mancia, quel, che si da-dal superiore allo inferiore, o nelle allegrezze, o nelle solennita per una certa amorevolezza, Lat. Strena.
Augurium, omen, devinacion,
Prov. Glossar. Provinc. Lat. ex Cod. reg. 7657.