mancipatus
mancĭpātus, ūs, m. [mancipo].
- A sale (post-Aug.): in mancipatum venire, Plin. 9, 35, 60, § 124.—
- II The office or business of a public farmer (in jurid. Lat.), Cod. Th. 8, 5, 36; so ib. 7, 9.
mancipātus, ūs, m. (mancipo), I) der Verkauf, in mancipatum venire, in die Hände eines anderen übergehen, verkauft werden, Plin. 9, 124. – II) die Verrichtung-, das Amt eines Pächters, Cod. Theod. 8, 5, 36 u.a.
ut eos credentes felicissimo Christi ~ui subderet
1 mancĭpātus, a, um, part. de mancipo.
2 mancĭpātŭs, ūs, m. , ¶ 1 vente : Plin. 9, 124 ¶ 2 fonction, charge dʼun fermier de lʼÉtat, dʼun entrepreneur de travaux publics : Cod. Th. 8, 5, 36.
mancipatus , a, um. part. p. v. mancipo.
Senectus nemini mancipata 不属人之老時。
Suggest a Translation
See an image
Senectus nemini mancipata 不属人之老時。
Suggest a Translation
See an image
Et cunctæ ejusdem diœcesis Ecclesiæ quæ prius illi paruerant, revertantur in Mancipatun obsequelæ illius. Mancipatus,pro ministerio pistrini, vide Manceps 2.