Ninive
Nī̆nī̆vē, ēs, f.,
- the ancient capital of Assyria, prob. near the mod. Nebbi Yunus, Aug. Civ. Dei, 16, 3; Vulg. Gen. 10, 11; Paul. Nol. Carm. 23, 168; Alcim. 4, 357; also called Ninus or Ninos, v. Ninus.—Hence,
- A Nī̆nĭvītae, ārum, m., the inhabitants of Nineveh, the Ninevites, Prud. Cath. 7, 131; Vulg. Matt. 12, 41.—
- B Nĭnĭvī-tĭcus, a, um, adj., Ninevite: puer, Hier. in Isa. 3, 7, 16.
Ninivē (Ninevē), ēs, f., Hauptstadt von Assyrien, Augustin. de civ. dei 16, 31. p. 126, 18 D.2 u. 21, 24, 4. p. 532, 27 D.2 Vulg. genes. 10, 11 u.a. Paul. Nol. nat. Fel. 8, 169. – bei den Griechen u. Römern Ninos od. -us (Νίνος). Tac. ann. 12, 13. Lucan. 3, 215. Plin. 4, 52. – Dav.: A) Nīnivītae (Nīnevītae), ārum, m., die Einwohner von Ninive, die Niniviten, Prud. cath. 7, 131. Augustin, de civ. dei 18, 44 in. u. 21, 24, 4. p. 533, 17 u. 25 D.2 Vulg. Matth. 12, 41 u.a. – B) Nīnivīticus, a, um, ninivitisch, Hieron. in Isai. 3, 7, 16.
Ninivē, (16) ēs, f. , et Niniva, æ, f. , Ninive [ville dʼAssyrie] : Aug. Civ. 16, 3 ; Vulg. Gen. 10, 11 || -ītæ, ārum, m. , habitants de Ninive : Prud. Cath. 7, 131 ; Vulg. Matth. 12, 41 || -ītĭcus, a, um, de Ninive : Hier. Is. 3, 7, 16.
NINIVE
NINIVE[NILUS]