ningit
ningit, it snows
ningit or ninguit, ēbat, nxit, 3, v. n. [Gr. νίφει; cf. nix, and v. Serv. Verg. A. 4, 250], it snows.
- I Lit.: ningit, Col. 11, 2, 31; Verg. G. 3, 367: cum ninxerit caelestium molem mihi, Att. ap. Prisc. p. 882 P. (Trag. Rel. v. 101 Rib.).—
- β In the pass. form: totum istud spatium, quā pluitur et ninguitur, Ap. Flor. 1, p. 340, 39.—*
- II Transf., to shower down, scatter: ningunt rosarum Floribus, Lucr. 2, 627.
ningit (ninguit), nīnxit, ĕre, ¶ 1 impers., il neige : Virg. G. 3, 367 ; Col. Rust. 11, 2, 31 || pass., ninguitur Apul. Flor. 2, il neige ¶ 2 tr., Acc. Tr. 101, faire tomber comme une neige ¶ 3 intr., ningunt rosarum floribus Lucr. 2, 627, ils font une pluie de roses.
ningit (-guit) — (ere), impers.
- NIGV-, it snows, V.