Pantheum
Pantheum, i, v. Pantheon.
Panthēum, ēī, n. (Πάνθειον u. Πάνθεον), I) der große, von Agrippa erbaute Jupitertempel in Rom, später von Hadrian u.a. Kaisern wiederhergestellt, j. Tempio di S. MariaRotonda, Plin. 34, 13 u. 36, 38. Spart. Hadr. 19, 10. Macr. sat. 3, 17, 18. Amm. 16, 10, 14. – II) die Statue eines Gottes, an der sich die Symbole mehrerer anderer Gottheiten befanden, Auson. epigr. 30, 7. Corp. inscr. Lat. 2, 1165 u. 6, 557.
Christi templum Romae, quod ~eon vocabatur ab antiquis, quasi simulacrum esset omnium deorum
pantium [i. e. Pantheum ], pantemplum
quod, quia cunctorum fuerat cultura deorum / panthēōn pridem vanis sermonibus idem / gentiles solito vocitabant nomine falso
de ~eon. ~eon quondam erat idolium omnium deorum ‥ nunc ‥ Sancta Maria Rotunda vocatur
sedit Bonefacius quartus a beato Gregorio, cui Phocas ~eon dedit, hec est ecclesia Sancte Marie ad martyres
fecit ‥ ecclesiam sacram execrabile ~eon
~eum, templum
~eon Gaufredi: cum constitucionibus Octoboni(
Panthēum, v. Pantheon.