ΛΟΓΕΙΟΝ
About
Menu

Pantheus

Pantheus [CL < Πάνθειος, as adj. f. sb.] 1 all-embracing divinity, god of all. ~eus [v. l. Pan deus], deus qui omnes habet in se significationes, quasi omnium deus Osb. Glouc. Deriv. 482. 2 place that receives all. Cf. pandochium. quod Graece ~eus, Latine stabulum sonat. stabulum domus dicitur quae omnes viatores suscipit Comm. Cant. III 104.

Saved

Recent