Quinctius
Quīnctius (Quīntius), a, um, Name einer röm. gens, aus der am bekanntesten T. Quinctius Flamininus, Sieger über den mazedonischen König Philipp, den Vater des Perseus, bei Kynoskephalä 197 v. Chr., Nep. Hann. 12, 1 u. 2. Liv. 32, 10, 7: L. Quinctius (Quintius) Cincinnatus, der vom Pfluge weg zum Diktator gemacht wurde, Liv. 3, 26, 8 sq. Val. Max. 4, 4, 7. – Adi. = quinktisch, gens, Liv.: prata, nach L. Quinctius Cincinnatus benannt, Liv. – Dav. Quīnctiānus (Quīntiānus), a, um, quinktianisch, exercitus, von L. Quinctius Cincinnatus befehligt, Liv.: illa omnia Quinctiana iniqua, Cic.
Quīnctĭus, (14) ĭī, m. , nom dʼune famille rom.; nott : L. Quinctius Cincinnatus : Liv. 3, 26, 8 || T. Quinctius Flamininus, vainqueur de Philippe, roi de Macédoine : Liv. 32, 10, 7 || adj. -tĭānus, a, um, de Quinctius Cincinnatus : Cic. Clu. 113 || et -tĭus, a, um, Liv. 3, 12, 3 ; 3, 26, 8.
- 1. zie Cincinnatus;
- 2. T. ~ Flāminīnus, consul in 198 v. Chr., die Philippus V v. Macedonië in 197 v. Chr. versloeg in de slag v. Cynoscephalae in Thessalië; / adj. Quīnctiānus, a, um.