quincuplus
quīncuplus, a, um (quinque u. plus = πλοῦς), fünffach, Boëth. inst. arithm. 1, 23. – Nbf. subst., quīnquiplum, ī, n., das Fünffache, Auct. inc. bei Mai praef. ad Cic. de rep. p. XL (p. XXXI ed. 1846); u. quinquuplum, πενταπλοῦν Gloss. II, 167, 37.
erit quadratum quod fiet ex ea in seipsam ~um quadrati ex medietate linee in seipsam
erat autem quod ex GD in seipsam ~us ejus quod ex AD in seipsam
quapropter ~um quadrati linee FT equale est quindecuplo quadrati medietatis diametri circuli
ut ‥ is qui furatus est bovem in ~um puniatur
quīncŭplŭs, a, um, quintuple : Boet. Arithm. 1, 23.