quincupliciter
quīncupliciter (Variante quintupliciter), Adv. (quincuplex), fünffach, Itala genes. 43, 34. Ambros. de Ioseph 10. § 59 extr. Augustin. locut. de genes. 1. § 178.
capitulum sextum obicit ~iter quod sentencia de universalibus nec probatur nec defenditur ab errore
quīncŭplĭcĭtĕr, adv., cinq fois [autant] : Itala Gen. 43, 34 ; Aug. Loc. Hept. 1, 183.