Sara
Sara, v. Sarra init.
1. Sāra, ae, f., Gattin Abrahams, Mutter Isaaks, Prud. psych. praef. 15 u. dittoch. 15. Vulg. genes. 17, 17; 17, 19 u. ö. – ➳ Nbf. Sarra, Firm. Mat. de err. 13, 2. Itin. Anton. 519, 11: Ven. Fort. carm. 8, 3 (6), 99. – Sarai (indecl.), Vulg. genes. 11, 29 sqq. u. ö.
2. Sāra (Fluß), s. Sāravus.
1 Sārā ou Sarra, æ, f. , Sara, femme dʼAbraham : Bibl.
2 Sāra, æ, m. , Fort. Carm. 7, 4, 15, et Sarra, æ, CIL 13, 408*, la Sarre, affluent de la Moselle.
Jurabunt quod Saras et omnes alias rectitudines suas pro posse suo cum justitia sua Abbatem habere facient, nec patientur aliqueni in villa manentem piscari, nisi Saras dederit in hac forma.ConferDe omni piscatione quamcumque exercuerint, hæc lex reddendarum Sararum erit. De omnibus navibus 26. remorum 2. Saras, de navibus vero 18. seu 16. remorum Saram et dimidiam, etc.
Scara 4.