Sirius
Sirius, the dog-star, Sirius
Sirius2, of Sirius
Sīrius, a, um: adj. (Sīrius), of the dog-star; Sirian, 10.273.
Sīrius, iī, m.: Sirius or Canicula, the dog-star, 3.141.
Sīrĭus, ii, m., = σείριος,
- the dog-star, Sirius, Hyg. Astr. 3, 34; 2, 35; Verg. G. 4, 425; id. A. 3, 141; Tib. 1, 7, 21; Luc. 10, 211 al.—Adj.: ardor, of Sirius, Verg. A. 10, 273; Col. poët. 10, 289: vapor, Prud. Cath. 12, 22.
nec radiebat rutulus / sicut solebat Sirius / quia nubis nigerrima / abscondunt polos pallia(
~ius, sidus ardentissimus
Sirius autumno segetes coquit ubere laeto
sol tenet Cancrum, ex vicinitate plus vigentes radii eius nimias aquas attrahunt unde etiam quedam stella ibi posita ~ius quasi attractans dicitur
Sirius a tractu nomen sortitus, adherens / Cancro, ferventes gaudet habere dies
Anticanis quasi contra Canem Syrium, qui est juxta Aquarium
Sīrĭus, (14) ĭī, m. (Σείριος), Sirius, [une des étoiles de la canicule], la canicule : Virg. G. 4, 425 ; Tib. 1, 7, 21 ; Hyg. Astr. 3, 34 || Sirius, a, um, de Sirius : Virg. En. 10, 273 ; Col. Rust. 10, 28.
Sīrius (1) ī, m
- , Σείριος, the dog-star, Sirius, V.
Sīrius (2) adj.,
- of Sirius: ardor, V.
Sirius
(Σείριος). The dog-star (Hes. Op. et D. 417). See canicularis.