abavus
abavus, a grandfather’s grandfather
ăb-ăvus, i, m.
- 1 (=avi avus, cf. Paul. ex Fest. p. 13 Müll.) Great-greatgrandfather, Plaut. Mil. 2, 4, 20 (373); Cic. Brut. 58, 213; id. Har. Resp. 11, 22; 11, 38 (B. and K.); Dig. 38, 10, 1, § G; 10, § 15; called by Vergil quartus pater, A. 10, 619.—
- 2 In gen., forefather, ancestor, Plin. 18, 6, 8, § 37; Sen. Clem. 1,10.
ab-avus (abavos, Corp. inscr. Lat. 1, 1198), ī, m. = avi avus, der Ururgroßvater, Plaut., Cic. u.a. – Zuw. in allgem. Bed. Ahne, Ahnherr, Cic. u.a. – Vgl. Hauler in Wölfflins Archiv 2, 290.
~us, id est avi avus
~us,feowerbe fæder
~o meo rege, videlicet Aelfredo
Auketinus ~us meus
ăbăvus, (13) ī, m. , ¶ 1 trisaïeul : Pl. Mil. 373 ; Cic. Br. 213 ¶ 2 [au pl. en gén.] les ancêtres : Cic. Har. 38 ; Plin. 18, 39.
abavus ī, m
- 1 AV-, a grandfather's grandfather, C.; an ancestor(rare), C.