ablativus
ablātīvus, i, m. [aufero], with or without casus,
- the ablative case (as denoting that from which something is taken away), Quint. 1, 5, 59; 1, 7, 3; 1, 4, 26; 7, 9, 10 al.
ablātīvus, ī, m. (mit u. ohne casus) [ablatus v. aufero], der Ablativ (der sechste Kasus der lat. Deklination), Gramm.
in obliquis casibus, id est genetivo et ~o
praepositiones ‥ ~ae corripiuntur omnes
‘ipsius enim sumus factura’ ‥ potest et ‘factura’ ~us esse
compendia quedam / ablativus habet cum sit sine remige solus
ita hoc nomen ‘natura’ erit casus ~i
illi ~i possunt solum absoluti esse qui de se habent intellectum plene orationis
cum ~orum absolutorum et gerundiorum multitudine scrupulosa
aliquando solum participium in consequentiae ~o [] legitur ‥ [ ablative absolute e. g. ] ‘audito regem in Ciliciam tendere’
paupertas vitii declinativa, malorum / ablativa, virum genitiva, dativa bonorum
quoniam, ut liber artis grammatice docet ‥, ~us proprie Romanorum est, in sensum alium ‥ quidam hoc retorquentes dicunt vere ~um proprie Romanorum esse, quia Romanorum est proprium aliis quecumque possunt auferre
est etiam vis ~a, ‥ cum aliquis scilicet fodiat in alieno vel falcet et sic perturbet ut auferat et asportet rem mobilem de re immobili
philosophus ‥ posuit in universo causas ~as aliquando cujuslibet imperfeccionis
ast ablativus erit ipsi morte nocivus [(gl.: i. auferens eum de vita ]
vocativos oculos, ablativos loculos amant mulieres(
1 ablātīvus, ī, m. , [avec ou sans casus ] ablatif : Quint. 1, 4, 26 ; 7, 9, 10, etc., cf. Diom. 302, 4.
2 ablātīvus, a, um, qui gouverne lʼablatif : Isid. Orig. 1, 13, 1.