ablactare

ablactare [LL] 1 to wean: a children; b animals; c (fig.). a 597 ad ejus concubitum vir suus accedere non debet quoadusque qui gignitur ~atur (Lit. Papae) Bede HE I 27 p. 55; cibis eam postmodum ~atam competentibus educari precepit L. Durh. Brig. 173F; respondebat: “‥ nec ‥ magis delector quam puer in uberibus matris delectatur dum illis acerba amaritudine superlitis ~atur” Eadmer V. Anselmi II 13; non secus quam amara superlinita uberibus ~andos avertunt a lactis suavitate Ad. Marsh Ep. 247 c. 36.  b †subruinos [l. subrumos] ~atos Neckam Ut. 102; c1250 ut vituli sui possint ~ari communiter in blado totius villate Cart. Rams. I 489; cum vitulus taurinus vituletur primo mense non ablectetur Fleta 166; 1304 vituli agni et porcelli a matribus separantur ~ati Cant. Cath. Pri. 215; 1345 pro vitulis suis †ablactriantibus in blado communitatis Rec. Elton 334; ~o, i. a lacte removere, A. to awenye WW.  c quasi sacratioris philosophic lactatum uberibus ~atumque J. Sal. Pol. 386C; H. Bos. Thom. VII 1 (v. aspellere); a1273 capitulum in cujus sinu suaviter ab inicio fuerat ~atus, nutritus et ad quandam perfectionem deductus Ann. Durh. 117; 1317 a lacte juvenilis etatis per adeptam scienciam ~atus FormOx 31; [J. Wyclif] quem nec verborum mollities nec minarum asperitas ab his conceptuum sceleratissimorum uberibus potuit ~are Elmh. Hen. V 2. 2 (?) to suckle. s1300 ut providerent ei mulierem Anglicanam ut eum †abla[c]taret Ann. Ed. I 438.